باز ندارد همه گر پشت خر از جل شکند

شمع عا بساط طرب است آنکه درتن دشت قعب

سر به هوا پای به دامان توکل شکند

خواجه ز رنج کر و فر، ازچه برد بوی اثر

در ادب بدگهران موعظه شرم مخوان

گردن این خیره سران گر شکند غل شکند

پایه اقبال بلند آنهمه چون شمع مچین