در ادب بدگهران موعظه شرم مخوان

سر به هوا پای به دامان توکل شکند

خواجه ز رنج کر و فر، ازچه برد بوی اثر

باز ندارد همه گر پشت خر از جل شکند

گردن این خیره سران گر شکند غل شکند

پایه اقبال بلند آنهمه چون شمع مچین

کاخرکارت به عرق شرم تنزل شکند