خواجه ز رنج کر و فر، ازچه برد بوی اثر

جزو پراکنده مباد آینه ی کل شکند

شمع عا بساط طرب است آنکه درتن دشت قعب

سر به هوا پای به دامان توکل شکند

باز ندارد همه گر پشت خر از جل شکند

در ادب بدگهران موعظه شرم مخوان

گردن این خیره سران گر شکند غل شکند