سر به هوا پای به دامان توکل شکند

مجملت آمد به نظر پرده تفصیل هدر

جزو پراکنده مباد آینه ی کل شکند

شمع عا بساط طرب است آنکه درتن دشت قعب

خواجه ز رنج کر و فر، ازچه برد بوی اثر

باز ندارد همه گر پشت خر از جل شکند

در ادب بدگهران موعظه شرم مخوان