گردن این خیره سران گر شکند غل شکند

خواجه ز رنج کر و فر، ازچه برد بوی اثر

باز ندارد همه گر پشت خر از جل شکند

در ادب بدگهران موعظه شرم مخوان

پایه اقبال بلند آنهمه چون شمع مچین

کاخرکارت به عرق شرم تنزل شکند

از طلب هرزه درا چند دهی زحمت پا