ز بهار عبرت جزوکل ، به گشاد یک مژه قانعم

که به جز تتبع نظم من ، احدی خیال زمین کند

زفسون فرصت وهم و ظن ، بگداخت شیشه ساعتم

که غبار دل به هم آرد و طلب شهور و سنین کند

چه کم است صیقلی از شرر، که نگاه آینه بین کند

پی عذر طاقت نارسا، برو آنقدرکه کشد دلت

ته پاست منزل رهروی که به پشت آبله زین کند