نه بقاست مایه فرصتی ، نه نفس بهانه شهرتی

چه کم است صیقلی از شرر، که نگاه آینه بین کند

پی عذر طاقت نارسا، برو آنقدرکه کشد دلت

ته پاست منزل رهروی که به پشت آبله زین کند

به خیال خنده زندکسی که تلاش نقش نگین کند

چقدر در انجمن رضا، خجل است جرات مدعا

که دل از فضولی نارسا، هوس چنان و چنین کند