صبح ازل زتو سخن آغاز می کند

نیرنگ اعتبار بهار تجددت

با هم چه رنگها که نه گلباز می کند

شام ابد به جیب تو سر می برد فرو

هر رنگ و بو که می دمد از نوبهار صنع

آیینه خیال تو پرداز می کند

گر فطرت تو پر نزند در فضای قدس