لطف معنی را به لب نگذشته واهی می کند

آسمان زین دور مفعولی که ننگ دورهاست

اختلاط خلق را معجون باهی می کند

هرزه گویی بسکه در اهل تعین غالب ست

زاختلاط خشک طبعان محو مژگان می شود

خامه هم هرچند اشک از د یده راهی می کند

پیر گردیدیم حکم ضعف باید پیش برد