کاروان یاس امکان را غبار حسرتم

سبزه چون مژگان شود از خاک آن منزل بلند

نه فلک در جلوه آمد از تپیدنهای دل

تاکجا رفته ست یارب گرد این بسمل بلند

هرکه رفت از خویشتن ، کرد آتشم در دل بلند

حرز امنی نیست جز محرومی از نشو و نما

خوشه سان گردن مکش زین کشت بیحاصل بلند