چشمی مگر در آبله پا فروکنند

آیینه است ، گاه خطا، رنگ اهل شرم

بی دستگاه شامه گل چشم بوکنند

شوخی به سیر عالم ما ره نمی برد

آن نامقیدان که در اثبات مطلقند

آب نرفته را زتوهم به جوکنند

در بحرکاینات که صحرای نیستی ست