چه هوا دود دماغی ست که در دیده وهم

هرزه تازان همه بر رخش حرون می آیند

شوخی نشو نما رستن مو دارد و بس

نخلها سر به هوایند و نگون می آیند

آفتابند گر از ذره فزون می آیند

حیرت این است که چون تیغ درین دشت ستم

آب دارند و همان تشنه خون می آیند