حیرت این است که چون تیغ درین دشت ستم

نخلها سر به هوایند و نگون می آیند

چه هوا دود دماغی ست که در دیده وهم

آفتابند گر از ذره فزون می آیند

آب دارند و همان تشنه خون می آیند

چه تماشاست درین کوچه که طفلان سرشت

نی سوار مژه از خانه برون می آیند