آفتابند گر از ذره فزون می آیند

شوخی نشو نما رستن مو دارد و بس

نخلها سر به هوایند و نگون می آیند

چه هوا دود دماغی ست که در دیده وهم

حیرت این است که چون تیغ درین دشت ستم

آب دارند و همان تشنه خون می آیند

چه تماشاست درین کوچه که طفلان سرشت