آب دارند و همان تشنه خون می آیند

چه هوا دود دماغی ست که در دیده وهم

آفتابند گر از ذره فزون می آیند

حیرت این است که چون تیغ درین دشت ستم

چه تماشاست درین کوچه که طفلان سرشت

نی سوار مژه از خانه برون می آیند

عجز و طاقت چقدر مایه لاف است اینجا