چه تماشاست درین کوچه که طفلان سرشت

آفتابند گر از ذره فزون می آیند

حیرت این است که چون تیغ درین دشت ستم

آب دارند و همان تشنه خون می آیند

نی سوار مژه از خانه برون می آیند

عجز و طاقت چقدر مایه لاف است اینجا

بیشتر آبله پایان به جنون می آیند