صد نگارستان چین با بیخودی طی کرده ام

چشم ما تا داشت خوابی عالمی آباد بود

عالم نسیان تماشاخانه یکتایی است

عکس بود آن جلوه تا آیینه ام در یاد بود

لغزش پا هم به راهت خامه بهزاد بود

سرمه اکنون نسخه خاموشی از من می برد

یاد ایامی که مو هم بر تنم فریاد بود