بی تکلف رفته ما بود اگر آینده بود

آرزوها در کمین نقب شهرت خاک شد

نام هم بهر فرورفتن زمینی کنده بود

صورت آیینه جز مستقبل تمثال نیست

نرگسستانهاست گلجوش از غبار این چمن

خوش نگاهی از حیا چشمی به خاک افکنده بود

بر سر فرهاد تا محشر قیامت می کند