چون اشک دویدیم و به جایی نرسیدیم

خاکستر ما قابل عرض سحری بود

دل رنگ امیدی ندمانیدکه نشکست

عبرتکده ام کارگه شیشه گری بود

خضرره ما لغزش بی پا و سری بود

هر غنچه که بی پرده شد آهی به قفس داشت

این گلشن خون گشته طلسم جگری بود