به خاک راه تو یکسان شدیم و منفعلیم

چو رنگ ، هستی ما گرد پرفشانی بود

پس از غبار شدن گشت اینقدر معلوم

که بار ما همه بر دوش ناتوانی بود

که سجده نیز درین راه سرگردانی بود

طراوت گل اظهار شبنمی می خواست

ز خجلت آب نگشتن چه زندگانی بود