اشکم به رنگ سیل در این دشت عمرهاست

پای طلب گر آبله هم بست می رود

خواهی به سیر لاله و خواهی به گشت گل

با دامن تو هرکه نپیوست می رود

بیتاب آن غبار که ننشست می رود

بیکار نیست دور خرابات زندگی

هرکس ز خویش تا تا نفسی هست می رود