صیقل زنگار کلفتها همین آه است و بس

موج ما از خود به دوش کج کلاهی می رود

نیست صابون کدورتهای دل غیر ازگداز

چون شود خاکستر از آتش سیاهی می رود

ظلمت شب با نسیم صبحگاهی می رود

کیست گردد مانع رنگ از طواف برگ گل

خون من تا دامنت خواهی نخواهی می رود