درخور رفع تعلق عیش خرمن کن که شمع

چون شود مینا صدای کوه قلقل می شود

جام الفت بسکه بر طاق نزاکت چیده اند

دور لطف از باد برگشتن تغافل می شود

خار پا چندان که می آرد برون گل می شود

عجز طاقت کرد ما را محرم امداد غیب

اختیار آنجا که درماند توکل می شود