عجز طاقت کرد ما را محرم امداد غیب

دور لطف از باد برگشتن تغافل می شود

درخور رفع تعلق عیش خرمن کن که شمع

خار پا چندان که می آرد برون گل می شود

اختیار آنجا که درماند توکل می شود

امشبم در دل خیالت مست جام شرم بود

کز نم پیشانی من شیشه پر مل می شود