هرکه پس ماند دم دیگر مقدم می شود

ای فقیر از کفه تمکین منعم شرم دار

گر به تعظیم تو برخیزد ز جا کم می شود

کاروان سبحه ام اندوه واماندن کراست

برنگرداند فنا اخلاق صافی طینتان

پنبه بعد از سوختنها نیز مرهم می شود

بار شرم جرات دیدار سنگین بوده است