ماند الفتها به یک سوتا در وحشت زدیم

ریشه چون در جلوه آید د!نه پنهان می شود

در گشاد عقده دل هیچ کس بی جهد نیست

موج گوهر ناخنش چون سود دندان می شود

چن دامن عالمی را طاق نسیان می شود

زندگانی را نفس سررشته آرام نیست

موج در یا را رگ خواب پریشان می شود