خاری ست ناخلیده که بیرون نمی شود

بگذار تا ز خاک سیه سرمه اش کشند

چشمی که محو صنعت بیچون نمی شود

در طبع خلق وسوسه اعتبارها

بی بهره را ز مایه امداد کس چه سود

دریا حریف کاسه واژون نمی شود

بی پاسبان به خاک فرو رفته گنج زر