بی پاسبان به خاک فرو رفته گنج زر

خاری ست ناخلیده که بیرون نمی شود

بی بهره را ز مایه امداد کس چه سود

دریا حریف کاسه واژون نمی شود

پر غافل ست خواجه که قارون نمی شود

گل ، یاد غنچه می کند و سینه می درد

رفت آنکه جمع می شدم اکنون نمی شود