درکمین هر وقاری خفتی خوابیده است

برگ گر هر گه در آب افتاد کم بو می شود

هرچه گفتیم از حیا دادیم بر باد عرق

حرف ما بیحاصلان سبز از لب جو می شود

سنگ این کهسار- آخر بی ترازو می شود

فکرخویشم رهزن است از باغ و بستانم مپرن

گر همه بر چرخ تازم سیر زانو می شود