نوبهار رنگ عیشم را خزانی می شود

گر چنین دارد کمین ناز ضعف پیکرم

صورت آیینه ام موی میانی می شود

آن حنایی پنجه ام کز دامن هر برگ گل

تنگنای کلفتی چون دستگاه هوش نیست

ذره ما گر رود از خود جهانی می شود

درخور جهد است حاصلهاکه از بهر هما