که بر خود تا گریبان می درم بوی تو می آید

کناری نیست کان سیب ذقن حسرت نبرد آنجا

به این شور جنون غلتیدن ازکوی تو می آید

گل باغ چه نیرنگ است تمهید جنون من

اگربر خود نپیچم برکدامین وضع دل بندم

درین صورت به یادم پیچش موی تو می آید

من و بر آتش دل آب پاشیدن چه حرف است این