درین صورت به یادم پیچش موی تو می آید

گل باغ چه نیرنگ است تمهید جنون من

که بر خود تا گریبان می درم بوی تو می آید

اگربر خود نپیچم برکدامین وضع دل بندم

من و بر آتش دل آب پاشیدن چه حرف است این

جبین هم گر نم آرد شرمم از خوی تو می آید

چه آغوش است یارب موجه دریای رحمت را