میراث سایه ای که ز بال هما رسید

دنیا که تاج کج کلهان نقش پای اوست

بر ما غبار ریخت که تا پشت پا رسید

طبع ترا مباد فضول هوس کند

عشاق دیگر از که وفا آرزو کنند

دل نیز رفته رفته به آن بی وفا رسید

چون ناله ای که بگذرد از بندبندنی