طبع ترا مباد فضول هوس کند

این حرفم از صدای نی بوربا رسید

دنیا که تاج کج کلهان نقش پای اوست

بر ما غبار ریخت که تا پشت پا رسید

میراث سایه ای که ز بال هما رسید

عشاق دیگر از که وفا آرزو کنند

دل نیز رفته رفته به آن بی وفا رسید