بر ما غبار ریخت که تا پشت پا رسید

آسودگی به خاک نشینان مسلم است

این حرفم از صدای نی بوربا رسید

دنیا که تاج کج کلهان نقش پای اوست

طبع ترا مباد فضول هوس کند

میراث سایه ای که ز بال هما رسید

عشاق دیگر از که وفا آرزو کنند