دنیا که تاج کج کلهان نقش پای اوست

یاد قدت به سیر بهارم عصا رسید

آسودگی به خاک نشینان مسلم است

این حرفم از صدای نی بوربا رسید

بر ما غبار ریخت که تا پشت پا رسید

طبع ترا مباد فضول هوس کند

میراث سایه ای که ز بال هما رسید