جوهر آینه هرگز به تپیدن نرسید

غیر نومیدی از این باغ چه گل خواهم چید

رنگ افسرده من گر به پریدن نرسید

بسمل ناز تو گر بال کشد وحشت کو

تار و پود نفس صبح همان باب فناست

خرقه هستی ما جز به دریدن نرسید

غنچه سان ، قطره اشک مژه شاخ گلیم