هر کجا پای نهی خاک به زیر قدم است

خرقه هستی ما جز به دریدن نرسید

غنچه سان ، قطره اشک مژه شاخ گلیم

سعی ما خون شود اما به چکیدن نرسید

ما نرفتیم به جایی که رسیدن نرسید

چشم روزن مگر از بی نگهی دریابد

ورنه این ذره که ماییم به دیدن نرسید