آب می گردد به چشم شبنم از بوی بهار

سعی بیتابم کمند جذبه آسودگی ست

از تپیدن می رسد هر جزو دریا درکنار

آتش رنگی که دارد این چمن بی دود نیست

ای که هوشت نغمه از بال و پری وامی کشد

بر شکست شیشه ما هم زمانی گوش دار

دیده ها در جلوه کاهت زخمی خمیازه اند