گو فلک همچون شرر در سنگ بی سنگم گذار

بی جنون دنیا و عقباکسوت ناکامی است

زین دو دامن یک گریبان وار در چنگم گذار

پله میزان موهومی نمی باشد گران

بی دماغی نقد امکان را ودیعت خانه ای ست

مهر هر گنجی که خواهی بر دل تنگم گذار

نه فلک بیدل غبار آستان نیستی ست