بی دماغی نقد امکان را ودیعت خانه ای ست

زین دو دامن یک گریبان وار در چنگم گذار

پله میزان موهومی نمی باشد گران

گو فلک همچون شرر در سنگ بی سنگم گذار

مهر هر گنجی که خواهی بر دل تنگم گذار

نه فلک بیدل غبار آستان نیستی ست

گر تو مرد اعتباری پا به اورنگم گذار