نه فلک بیدل غبار آستان نیستی ست

گو فلک همچون شرر در سنگ بی سنگم گذار

بی دماغی نقد امکان را ودیعت خانه ای ست

مهر هر گنجی که خواهی بر دل تنگم گذار

گر تو مرد اعتباری پا به اورنگم گذار