به عبرت استخوان کن سرمه و بال هما بنگر

ز حسرت خانه اسباب سامان گذشتن کو

در این ره تا ابد از خود رو و رو بر قفا بنگر

سواد انتظار جاه تا چشمت کند روشن

نگاه ناتوانش سرمه کرد اجزای امکان را

قیامت دستگاهی های این مژگان عصا بنگر

حباب باده امشب با صراحی چشمکی دارد