فنا بجاست توخواهی بزی و خواه بمیر

امل به صبح قیامت رساند گرد نفس

گذشت فرصت تقدیمت آن سوی تاخیر

همین کشاکش اوهام تا ابد باقی ست

در این چمن نفسی می کشیم و می گذربم

گمان مبر به کمانخانه آرمیدن تیر

نفس درازی اظهار جرات آهنگ است