گمان مبر به کمانخانه آرمیدن تیر

همین کشاکش اوهام تا ابد باقی ست

فنا بجاست توخواهی بزی و خواه بمیر

در این چمن نفسی می کشیم و می گذربم

نفس درازی اظهار جرات آهنگ است

به سرمه تا نرسد ناله ، عذر ما بپذیر

هنوز دامن صحرا ز گردباد پر است