در این چمن نفسی می کشیم و می گذربم

گذشت فرصت تقدیمت آن سوی تاخیر

همین کشاکش اوهام تا ابد باقی ست

فنا بجاست توخواهی بزی و خواه بمیر

گمان مبر به کمانخانه آرمیدن تیر

نفس درازی اظهار جرات آهنگ است

به سرمه تا نرسد ناله ، عذر ما بپذیر