گرتاج به فرق تونهد دست به سرگیر

این صبح امیدی که طرب مایه هستی ست

بادی به قفس فرض کن آهی به جگرگیر

اقبال به آتش همه یاس است ندامت

در محفل هستی منشین محو اقامت

خمیازه بهار است نفس ، جام سحرگیر

آسودگی دهرکمینگاه تپشهاست