قدت دمی که خم آورد طاق نسیان گیر

برون نقش قدم ، گردی از تسلی نیست

سراغ مقصد تسلیم خاکساران گیر

به عرض شیشه افلاک و نقش پرده خاک

کمینگران طلب بوی یار در نظرند

رفیق منتظران باش و راه کنعان گیر

دلیل مقصد اگر رفت و آمد نفس است