آیینه بشکن و همه را بیگناه گیر

بال هما ز شش جهتم سایه افکن است

اقبال گو کلاغ به بخت سیاه گیر

ای غره تمیز وبال جهان تویی

آغوش بیخودی خط پرگار راحت است

رنگ به گردش آمده ای را پناه گیر

با دل چه الفت است نفس را در این مقام