آغوش بیخودی خط پرگار راحت است

اقبال گو کلاغ به بخت سیاه گیر

ای غره تمیز وبال جهان تویی

آیینه بشکن و همه را بیگناه گیر

رنگ به گردش آمده ای را پناه گیر

با دل چه الفت است نفس را در این مقام

منزل نشسته باش ، تو برخیز و راه گیر